بر اساس برخی نظریه های مشهور و سنتی روابط بین الملل از جمله نوواقع گرایی به صرف وجود شروط و شرایط حداقلی چون آنارشی نظام بین الملل و وجود قدرت ها و کشورهایی که به دنبال حفظ بقا خود باشند, ما شاهد بازی موازنه قدرت خواهیم بود و این انتخاب از پیش تعیین شده کشورها می باشد. اما واقعیت این است که در عرصه عمل با وجود گذشت نزدیک به دو دهه از فروپاشی اتحاد شوروی و پایان دوره جنگ سرد, هنوز در عرصه بین المللی موازنه قوائی صورت نگرفته است. پس چگونه می‌توان از بروز جنگ که سبب ساز تحمیل هزینه‌های زیادی بر واحدها خواهد شد، جلوگیری به عمل آورد؟ پاسخ به چنین پرسشی منجر به شکل گیری مفهوم تئوریک بازدارندگی خواهد شد. از همین رو، این نوع رابطه و خلق آن ارتباط زیادی به توان راهبردی طرفین، نوع استراتژی و همچنین شناخت عوامل مؤثر در شکل گیری این استراتژی‌ها خواهد داشت که در قالب نظریه، رویکردها و طراحی آن در یک نظام، به عنوان متغیرهایی خودنمایی می‌نمایند. تجربه به ما آموخته است در نظام بین الملل به هر اندازه که شما قدرت بیشتری داشته باشید، می تواند قوانین و اصول این نظام را بیشتر و راحت تر زیر پا بگذارید.  می توانید کشورگشایی کنید و خاک مردمانی را غصب کنید، می توانید بیمارستان را بمباران کنید، کنسولگری کشوری را در کشور ثالث مورد حمله قرار دهید، مقامات کشوری را در داخل خاکش ترور کنید و هزار و یک کار دیگر که در ذهن عوام قفل است. داشتن بازدارندگی هسته ای موجب می شود که شما بتوانید بدون اینکه کشورتان تهدید به یک جنگ همه جانبه شود، به طور غیر مستقیم هر بلایی که دوست دارید بر سر دشمنانتان بیاورید. حجم تخریب تسلیحات هسته ای آنقدر وحشتناک است که دشمن شما را از پاسخ همه جانبه منصرف می کند و دست شما برای توافق و صلح بازتر خواهد بود. بجز بازدارندگی هسته ای که داشتن حداقل یک عدد بمب واجب است، کشور ما نیازمند یک نیروی هوایی به روز و قدرتمند است که بتواند از نیروهایمان در منطقه حمایت هوایی کند و هواپیماهای متخاصم را در آسمان سوریه، باکو و..... رهگیری کند. اگر ما بر فرض دو اسکاندران هواپیمای شکاری آماده به رزم در سوریه داشتیم، ترکیه و اسرائیل به شدت عقب نشینی می کردند. بی شک اولین قدم ساختن یک عدد سلاح هسته ای است تا ابتدا بازدارندگی ما کامل شود.